โฮะๆๆ

 

หลังจากที่ลามานาน

 

วันนี้ข้าน้อยรีเทิร์นอ่ะโห๊ะๆๆๆๆ>O<

 

อะแฮ่มๆวันนี้มาฝากฟิคซักนิสละกัน

 

เป็นการเรียกน้ำย่อย66+

 

อ่านแล้นติ-ชม-ด้วยน่อออ

 

 

++++++++++++++++++++++++++

จะมีใครซักคน...จับมือฉันและเดินไปด้วยกันมั้ยนะ...

 

กำลังฝันถึงวันแบบนั้น...ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้

 

ลมหายใจที่เหลืออยู่น้อยนิด...เราจะสามารถอยู่ได้อีกนานเท่าไหร่กัน..

 

 

SF : KiHae Forever Love

 

 

..ทำไมพระเจ้าถึงต้องทรมานผมแบบนี้ด้วย..มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน  โรคที่ตามรังควานผมมาทั้งชีวิต.....โรคหัวใจ..

 

จะมีใครซักคนบ้างมั้ยนะ   ที่จะให้กำลังใจคนใกล้ตายอย่างผม

 

คงจะไม่มีวันดีๆแบบนั้น......ญาติพี่น้องเกือบทุกคนชอบจ้องมองผมอย่างรังเกียจ และบอกว่าผมมันไร้ค่า ไม่สมควรจะเกิดมาบนโลกไปนี้ มันเป็นภาระหนักหัวคนอื่นไปเปล่าๆ

 

คิดแล้วน้ำตาก็พาลจะไหลไปเปล่าๆ...ผมคงจะไม่มีค่าอย่างที่เขาพูดกัน

 

-=แล้วจะอยู่ไปทำไมล่ะ...เราไปก่อนเวลาก็ได้นี่ จะได้ไม่ทรมานอีก=-

 

ความคิดบางอย่างแว่บเข้ามาในสมอง....สองเท้าลุกออกจากเตียงผู้ป่วย เดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มือเล็กๆเริ่มปลดล๊อคบานหน้าต่าง ขาเตรียมที่จะเหยียบขอบหน้าต่าง...ลาก่อน โลกที่ไร้ความยุติธรรม

 

 ก๊อกๆๆๆๆ

 

"ทงเฮ พี่ลีทึกเองนะ"ประตูถูกเปิดออกโดยลีทึก...ข้าวของต่างๆซึ่งเป็นของบำรุงสุขภาพที่ตั้งใจจะซื้อมาให้น้องชายคนเดียวของเขา บัดนี้ได้ร่วงหล่นลงสู่พื้นทั้งหมด  สิ่งที่มองเห็นอยู่ข้างหน้าคือ ...ทงเฮจะฆ่าตัวตาย...

 

"ทงเฮ!!อย่านะพี่ขอร้อง"

 

"ไม่เอาแล้ว!!ผมไม่..ฮึก..อยากจะเจ็บอีกต่อไปแล้ว..ฮึก.. ผมจะไม่ต้องเป็น..ฮึก..ภาระของใครอีกแล้ว"ทงเฮทงเฮยิ่งร้องให้มากกว่าเดิม

 

"ทงเฮไม่ได้เป็นภาระของพี่นะ!! ทงเฮยังมีพี่ที่ยังรักและคอยเคียงข้างทงเฮอยู่เสมอนะ"

 

ทงเฮยิ่งร้องให้ไม่หยุด...เขารักพี่ชายที่แสนดีคนนี้มากเหลือเกิน หากเขาตายตอนนี้ก็คงจะยิ่งเป็นภาระให้กับพี่ลีทึกแน่ๆ

 

"ทงเฮ ถึงไม่มีใครรักทงเฮก็อย่าไปสนใจสิ! แค่ทงเฮรู้ไว้ว่ามีพี่คนนี้รักทงเฮก็พอแล้ว"น้ำตาใสๆเริ่มไหลลงที่แก้มของลีทึก...ทงเฮอย่าทำแบบนี้เลยนะ พี่ขอร้อง

 

"ทงเฮลงมาเถอะนะ"ลีทึกปาดน้ำตาออกจากแก้มและค่อยๆเดินไปหาทงเฮ  ซึ่งทงเฮก็ยอมถอยออกจากหน้าต่างแต่โดยดี..เขาใจอ่อนเพราะน้ำตาของพี่ชายอีกแล้ว  ยิ่งนานไปก็ยิ่งรักพี่ลีทึกมากขึ้น...คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้ผมท้อแท้

 

ผมรีบกอดพี่ชายของผมอย่างรวดเร็ว"พี่ครับ ผมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ผมต้องมีชีวิตอยู่ต่อให้ได้..ฮึก.."

 

"ทงเฮ ...ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะ พี่เข้าใจ"ลีทึกปล่อยโฮ...เหตุการณ์เมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้วมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน ในบางครั้งเขาก็รู้สึกว่าหากวันใดที่ขาดทงเฮไป  เขาคงจะเสียใจยิ่งกว่าทงเฮ...

to be continue...

(สะกดถูกป่ะเนี้ย- -)

โล่งอย่างแรง-*-

posted on 26 Dec 2007 19:17 by jewdn

ไม่มีอะไร

มาเปิดบล๊อกไหม่อ่านะ

จาคุยไรก้อเชินค่ะ

ไม่ว่าจาเปน เอสเจ ดงบัง ฟิค คุยได้หมด

ว่างๆเดี๋ยวเอาฟิคมาลงละกัล

เห้อเบื่ออ่านะ-*-

บับบาย***

http://zwtstream.pingbook.com/stream2/mv/kr/Super Junior - U.wmv